Het is me gelukt, ik heb Nederlandse records in de disciplines Variable Weight en No Limits neergezet; dus is mijn missie daarom geslaagd? Eerlijkheid gebied me te zeggen dat het allemaal wat makkelijker leek dan het in werkelijkheid is geweest, maar ik ben trots dat mijn naam opnieuw in de lijst staat van Nederlandse recordhouders. Nu heb ik ook even rustig de tijd om zelf verslag te doen hoe mijn dagen in Monaco zijn verlopen.....
Op dinsdag 11 september arriveren we vroeg, voor 8 uur ‘s morgens, in Nice met het vliegtuig. Notis Stefanis, één van de juryleden, en ik zijn direct na inchecken in het hotel met de trein naar Monaco vertrokken om aldaar de gehele organisatie door te spreken met Pierre Frolla en zijn medewerkers van l’Ecole Bleue. In alle vroegte bespraken we het trainingsschema: 5 dagen voorbereiding verdeeld in 2 blokken daarna 1 dag rust en de 3 resterende dagen van daadwerkelijke pogingen.
De dagen starten erg vroeg, om 8.00 ‘s morgens moeten we kunnen starten met opbouwen van al het materiaal. De zee en vooral de wind zijn in deze tijd van het jaar erg onvoorspelbaar en vaak is het na 10:00 uit veiligheidsoverwegingen niet meer mogelijk om met de slee de diepte in te gaan. Dus we moeten vroeg op; de dagen beginnen voor ons om 6:00 om op tijd in Monaco te kunnen zijn. Om toch voldoende rust te krijgen moet ik op tijd naar bed en alle beschikbare tijd is vol gepland.
De eerste 2 trainingsdagen staan in het teken van het vertrouwt raken met de zee, het wennen aan het water, het aanpassen aan de diepte, etc. Ondanks mijn voorbereiding thuis beschik ik in Nederland nu eenmaal niet over het zoute, blauwe heldere water waar mijn pogingen toch echt gaan plaatsvinden. Samen met Phillipe Frolla, de broer van Pierre (tevens mijn ‘vaste’ safety freediver) en Notis Stefanis, 50% van mijn jury) heb ik deze 2 dagen heel veel duiken gemaakt in constant weight en free immersion naar gemiddelde diepte en met korte intervaltijden.
Als afsluiter van deze intensieve startfase doe ik ook mijn best ook de jury tevreden te stellen door samen te gaan spearfishen in het water van Monaco, er zijn minder geschikte omkoopmethoden te verzinnen.
Donderdag was de eerste dag op de slee en opeens leek alles weer even nieuw voor me, het voorbereiden, het gevoel op de slee, de snelheid, het moment kiezen om te stoppen.......alles was weer even wennen! Deze dag heb ik eveneens gebruikt om te testen of een andere opzet van materialen me wellicht zou kunnen helpen dieper te komen of dat dit mij beter zou bevallen. Ik heb het bij die ene testdag gelaten, wellicht iets voor volgend jaar. Tevens hebben we deze dag de safety routines getest zodat dit ons geen verrassingen gaf. De diepe-safety (met scuba-set als backup), de rocketeer voor mij (bij no-limits), het type lanyard, etc....
De dagen tot en met zondag was mijn progressie langzaam. Pierre plande op basis van mijn duiken op donderdag een veilig schema dat slechts een meter of 2 per dag dieper was dan de dag ervoor. Met mijn slechte start op donderdag zag ik het even somber in, alleen als hij EN ik er voldoende vertrouwen in hadden zouden we dinsdag starten met een diepere poging. Helaas kwam er vrijdagavond al roet in het eten......er diende zich een fikse verkoudheid aan! Op dat moment dacht ik dat het me nog wel zou gaan lukken maar na een dag zat mijn neus helemaal dicht en was ook nog mijn linker middenoor zwaar geïrriteerd. Een bezoek aan de doctor en de apotheek zou dit laatste moeten oplossen (in enkele dagen)…..de verkoudheid kon hij niet veel mee.
Als extra tegenvaller bovenop de fysieke ongemakken was het feit dat ik op zondagmorgen bij de rol achterover vanaf de boot mijn pak volledig scheur. Dit 3mm pak was beneden de 50m al niet het warmste en nu had ik volledige doorstroming door het pak. Alles leek er op te lijken dat dit niet mijn week zou worden. Gelukkig kon ik van Pierre voor de komende dagen een pak lenen.
Gelukkig was maandag gepland als rustdag en hebben we met een klein groepje een uitstapje naar Marineland in Antibes gemaakt om even iets anders te doen dan duiken, een welkome afwisseling. De shows met de dolfijnen, orca's en zeeleeuwen maar ook alle aquaria zijn de moeite waard. De orca's blijven geweldige zoogdieren om te zien, ondanks het feit dat ze niet in hun natuurlijke omgeving zijn.
De dinsdag was bedoeld als eerste dag van de daadwerkelijke recordpogingen, maar ik had er zelf een hard hoofd in gezien de fysieke ongemakken. Om me op mijn gemak te stellen stelde Pierre voor er nog een trainingsdag van te maken en dat werkte: eenvoudig maakte ik een duik naar 59 meter (no limits). Hierdoor kreeg ik weer wat gevoel en vertrouwen dat het me nog kon gaan lukken om in ieder geval 1 record neer te zetten.
Woensdag leek een slechte dag op zee te worden want voor de kust van Monaco was het niet veilig om te gaan duiken, echter omdat we helemaal klaar waren om vandaag een officiële poging te gaan doen (safetyinstructie, safetycrew, jury etc) voeren we door naar een ‘gat’ net voor de kust van Beaulieu sûr Mèr in Frankrijk. Onderweg geloofde ik er niet in dat we daar wél een rustige zee zouden aantreffen gezien de vorm van de baai en de richting van de wind. Het was echter alsof er op deze plek geen wind waaide, een bijna strakke zee! Vandaag moest het gaan gebeuren!
Na mijn warming up en nadat iedereen zijn ‘plaats’ had ingenomen nam ik plaats op de slee. Mijn eerste officiële duik duurde een kleine 2 minuten en vooraf had ik ervoor gekozen om me door de slee naar boven te laten brengen, 60 meter! Gelukkig heb ik morgen nog een dag, mijn oor voelt weer wat beter vandaag en ben ik van mijn hoest af.
De wekker gaat op de laatste dag weer vroeg en toch wel enigszins zenuwachtig stond ik op. Ik had mijn zinnen gezet op een record in 2 disciplines, Variable Weight en No Limits en ook op een diepte van meer dan 60 meter. Vandaag is voorlopig mijn laatste kans om dat te gaan doen, vrijdag vliegen we immers weer terug. Ook op de duikschool hing er meer spanning hing dan de dagen ervoor, alhoewel Pierre ook vandaag (net als de 2 dagen hiervoor) weer riep: ‘Pim, this is YOUR day’ had ik er zelf nog niet alle vertrouwen in.
We kozen weer voor de stek in Beaulieu, onderweg komen we wederom een school jagende (bluefin) tonijnen tegen wat een mooi gezicht is. In Beaulieu is de zee opnieuw rustig en vrijwel windstil. Vandaag hebben we 2 juryleden in het water (Pierre en Notis) en 1 op de boot (Susan), een safetyscubadiver langs de lijn, safetyfreedivers aan de oppervlakte en een camera op ‘standby’ was alles klaar! Omdat de training voor mijn gevoel niet zo was verlopen als gepland hingen we de plaat op 65 meter. Dieper dan dat zou ik deze keer niet gaan doen, dit ondanks dat ik liever meer zou willen was dit het meest verstandig, dit resulteerde in duiktijden van 2:00 (No-Limits) en 2:30 (Variable Weight). En eindelijk, vandaag was inderdaad MIJN dag met eenvoudige behaalde 65 meter op de Suunto's en had ik eindelijk de records die ik wilde behalen. Op de lege plekken in de lijst van Nederlandse records staat nu een diepte waar ik ook blij mee kan zijn, het is me gelukt!
Nadat we nog enige tijd in het blauwe sop zijn gebleven om ook de gehele crew wat relaxte duiktijd te schenken wachtte er na het ophalen van al het materiaal op de boot een fles goede champagne; die moest natuurlijk eerst op voor we terug zouden kunnen varen. Mijn dank gaat uit naar iedereen die mee heeft geholpen om dit voor elkaar te krijgen. Allereerst is dat aan Pierre Frolla, mijn trouwe en bijzondere vriend alsmede ‘partner in crime’ en aan Laetitia Frolla, voor haar stralende lach elke morgen.
Verder bedank ik Phillipe Frolla voor de safety en het advies, Notis en Susan voor ondersteuning, jureren en vertrouwde safety tijdens de trainingsdagen. Maar natuurlijk bedank ik ook de hele crew van l’Ecole Bleue, mensen die vrijwillig meegingen om mij te helpen: Rebeca, Olivier, Olivier Arnoult (ActforNature), Romain en Yann.
Alhoewel ik inmiddels niet meer in Nice ben, zat mijn reis er nog niet op. Direct aansluitend op de terugvlucht jureer ik zelf weer de Rhein-Main Cup in Wiesbaden georganiseerd door Kerstin Mattes. De totale trip was spannend, heeft me veel over mezelf geleerd en mijn doel is bereikt.......voorlopig dan ;-)
